Silvia

Silvia Toebak schrijft. Eenvoudig leven en klein en groot leed zijn in haar werk de centrale thema's.

Ik ben nog goed

Tante Dora was een week naar Duitsland met de Zonnebloem. Ik bel haar op als ze terug is. Uit ervaring weet ik dat 17.30 uur de beste tijd is om te telefoneren omdat Dora stipt om 18.00 uur een broodje gaat eten. Als ik midden op de dag bel, zit er geen limiet aan ons gesprek en met Dora is een paar uur telefoneren geen uitzondering. Nadat Dora haar man vroeg is verloren kenmerkt haar leven zich door eenzaamheid.

 

Wat ik inmiddels heb geleerd is dat ik geen vragen moet stellen maar Dora gewoon moet laten praten. Van vragen raakt Dora in de war. Het is aan mij zelf de taak om de lijn in het verhaal aan te brengen. Een week Duitsland is overzichtelijk zou je denken. Met een dag tot dag verslag van de heenreis tot en met de broodmaaltijd op de terugweg. Maar met Dora gaat dat anders.

Ik open het gesprek met de vraag hoe de vakantie was.

‘Nou, ik moest opstappen bij ‘De Bron, daar wonen gehandicapten.’

Ze snuift.

‘En woensdag, ik moest toen nog aan mijn pols denken, hij was wel wat stijvig. Ik had toch een mooie slaapkamer! Ik had mijn poppen wel mee kunnen nemen. Met gehandicapten was dat, maar ik ben nog goed hoor!’

Dit laatste zegt ze met vuur en overtuiging.

‘Nou, toen kregen we een broodmaaltijd. En kwebbelen de hele dag, ja ik was nogal rustig.’

Ik realiseer me dat het geen leuke vakantie is geweest voor Dora als ze zelf toegeeft dat ze nogal rustig was. Een scheut van ellende schiet door mijn lijf, maar Dora vertelt alweer haar volgende verhaal. Ik ben op dit punt kwijtgeraakt of het nog steeds gaat om dezelfde reis.

‘Er waren er veel die achter een rollade liepen. We kregen koffie met gebak, dat heb ik wel vaker meegemaakt. Ja, je moest het zelf betalen toen hoefde ik niks.’

Weer dat snuiven, dat lijkt op een uiting van minachting maar waarschijnlijker een blijk is van onvermogen.

Dora gaat verder: ‘ Ik hoef geen gebak. Ik kreeg met roze erop en vanbinnen pap.’ En dan terloops: ‘Veel mannen waren er niet bij.’ Ze klinkt teleurgesteld.

‘En donderdag was het wel lekker weer. Als er nog dames zijn die zich optutteren moeten, zei de chauffeur, dan kan dat. Oostende, dat is waar de Engelse boten aankomen. Ja, je moet het verdelen als je ergens wat wilt drinken, ja de geleiders en ik mochten dat wel maar zij niet. We kregen een hele beker koffie met wat erbij. En we hebben nog eens een dagtocht gedaan. Wat heb jij dikke benen, dat komt van de reis, zei ik. Moeder had dat ook die is ook zo vaak bij de specialist geweest. Die moet je dan wassen, op de hand hoor want dat mag niet in de machine. Moeder had dat ook.’

Met de telefoon aan mijn oor loop ik naar de koelkast om een sapje in te schenken. Dora lijkt het niet te merken.

‘O ja, en donderdagavond hadden we afscheid met een borreltje en wat hartigheidjes. Ja, als je dan naar Holland wilt bellen dan moet je een heel ander nummer bellen. Ja, er zit zo’n mieterig klein knopje bovenop en dat zie ik niet.
Een heel leuk tentje was het voor het afscheidsdiner.

Ik heb het nou bekeken, ik doe het niet meer. Nou, ik ga een broodje eten.’

Is het alweer zes uur, denk ik en hang op.

Afzakkend bikinibroekje

Als je dertig bent geweest plas je niet meer in het zwembad. Vandaag kwam ik tot deze constatering in het openluchtzwembad in de buurt. Het nog koude water werkte op mijn blaas en na een half baantje getrokken te hebben kon ik het bijna niet meer ophouden.

 

 

 

Lees meer: Afzakkend bikinibroekje

We zijn krijgers!

 

Een heerlijke voorjaarsdag om Tai Chi te beoefenen is het vandaag niet. Het miezeren gaat over in keiharde regen. Windstoten gieren over het verlaten schoolplein en jaagt iepensneeuw over de tegels. De hemel wordt zo donker dat hij naar beneden lijkt te komen. Te midden van dit natuurgeweld beoefen ik met Kees, Ron en leraar Guido, Tai Chi.

Lees meer: We zijn krijgers!

Zeven jaar later

Op het moment dat ik een kaart stuurde aan oud-collega Saskia was ik me niet bewust van de gevolgen. Ik wilde de aandacht vestigen op mijn eerste roman en hoopte dat Saskia dit nieuws zou verspreiden bij de dagelijkse roddels rond de watercooler. Zo zou iedereen weten dat het na mijn ontslag helemaal goed gekomen was met me. Dat was het idee.

Lees meer: Zeven jaar later

Toelettatura

Een blijde poedel siert de website die in zachtroze is vormgegeven. Links onderin het scherm is een bewegende animatie van zonnebloemen waaruit twee hondjes tevoorschijn komen. Ik ben op deze website terecht gekomen nadat ik mezelf opzoek op internet. Nadat ik mijn voornaam en de helft van mijn achternaam heb ingetikt verschijnt onder mijn naam: ‘Toelettatura Silvia.’

Lees meer: Toelettatura

Meerkoet

Wegens griep leun ik koortsig en lamlendig op de vensterbank achter het hoge raam aan de voorkant van het huis. Ik wacht tot het water kookt zodat ik een hete citroendrank kan maken, waarmee ik dan weer in bed kan kruipen. Ik heb uitzicht op de weg en de sloot erachter. De stoepen zijn vanaf 1-hoog niet te zien.

Lees meer: Meerkoet

Me gustan las montagňas

Mascha is terug van haar vakantie op Sulawesi en komt bij me koffiedrinken. ‘Wil je mijn foto’s en filmpjes zien?’ vraagt ze. Als het niet hoeft, liever niet, denk ik. Al die wazige beelden bekijken en dito commentaar aanhoren zoals bijvoorbeeld: ‘Ja, hier zat ik op een kameel, maar toen glipte mijn camera uit mijn handen, maar als je goed kijkt zie je daar onder die struik als het goed is een reuzenschildpad.’

Lees meer: Me gustan las montagňas

Halve portie bami

Opeens moest ik denken aan Gerda, waarmee ik als kind op handbal heb gezeten. Na een laatste wedstrijd van het seizoen gingen we met het team naar de Chinees in het dorp. Ik zat naast Gerda, die me vroeg om een portie bami met haar te delen.

Lees meer: Halve portie bami

Wees blij!

In mijn zoektocht naar werk beland ik bij een reïntegratiebureau. Mijn casemanager neemt me mee naar een kamertje achter in het hippe gebouw. Links en rechts van de gang zie ik kamers in allerlei kleuren. Wij nemen plaats in een gele kamer en de mevrouw gaat zitten. Achter haar staat een whiteboard. ‘Wees blij,’ staat daarop geschreven. Ernaast is een smiley getekend. Als dit haar vaste kamer is dan is mijn casemanager vast depressief, denk ik.

Lees meer: Wees blij!

Geplette paprikachips

Mijn boodschappen trek ik onder de verdeelbalk vandaan. Het bandje rolt door en drukt de appeltaart in een hoek. Het doorzichtige deksel valt eraf. Ik veeg de appeltaart op van het chroom en stop hem weer in zijn verpakking. Nu duwt de caissière nog even flink tegen mijn aankopen zodat ook de paprikachips geplet worden.

Lees meer: Geplette paprikachips

Once upon a time onder bed

Liggend op mijn buik met mijn kin rustend op mijn handen kijk ik naar het tafereel dat zich afspeelt onder mijn bed. Het doet me denken aan een scène uit de film ‘Once upon a time in the West,’ waarin twee cowboys op grote afstand van elkaar wijdbeens in de stoffige hoofdstraat van een westernstadje staan, omzoomd door houten panden met veranda’s.

Lees meer: Once upon a time onder bed

Tja, wat moet je ermee

Wanneer Ria bij me op bezoek is, somt ze moeiteloos de ingewikkelde namen op van de Japanse kinderen van een vrouw waarbij ze zeventien jaar geleden in de huishouding heeft gewerkt.

Lees meer: Tja, wat moet je ermee

Het lijkt de Efteling wel

Het is de dag voor kerst. Als ik aan kom fietsen in het winkelcentrum zie ik dat het mis is.

Om te zeggen dat het druk is dekt de lading niet. Het is, tja, het is de hel, vindt mijn gevoel maar dat is dan weer wat overdreven. Maar ik ontkom er niet aan, ik moet de winkeldrukte in. Nadat ik twee keer moet uitwijken voor auto’s die ergens een gaatje zien om te parkeren, sta ik in de buurt van de supermarkt. Dichterbij kan ik niet komen.

Lees meer: Het lijkt de Efteling wel

Lekker ludiek

Het woord ludiek is gedegradeerd, gevallen tot het niet dieper meer kon dalen. Elk willekeurig nieuwe winkel opent met ‘een ludieke actie.’ Vaak houdt dat niet meer in dan een stoepbord naast de winkelingang en een luttele korting op artikelen die je helemaal niet nodig hebt. In het beste geval vouwt een clown met flapschoenen teckels van buigbare ballonnen,  maar dan heb je het wel gehad.

Lees meer: Lekker ludiek

Maandag, ik heb er niets mee

Op het parkeerterrein bij het plaatselijke winkelcentrum ga ik steevast behoorlijk zweten. Ook deze ochtend weer. Terwijl ik de auto in een parkeervak stuur, bedenk ik al dat ik nooit meer uit deze krappe ruimte kom. Links van mij staat een veel te grote en hoge auto waardoor al het zicht me ontnomen wordt, en rechts van me sta ik strak naast een paaltje geparkeerd. Overigens heb ik geen idee waarom het paaltje op deze plaats staat. Om vrouwen beter te leren inparkeren misschien?

Lees meer: Maandag, ik heb er niets mee

De genen van een pionier

Op een verjaardag vertelde mijn vader dat het werkkamp in Den Oever is gesloopt. Ik werd er stil van. Hier heeft zijn vader, mijn opa, vijf jaar geleefd. Weer een stukje geschiedenis tegen de vlakte, uitgewist alsof het niets is.

Lees meer: De genen van een pionier

Sint stress

Voor me ligt een opengeknipte vuilniszak, krantensnippers van de kranten van afgelopen weken, een bak behanglijm en twee opgeblazen ballonnen. Wat er verder normaal op de tafel staat heb ik naar een hoek van de tafel geschoven. Ik ben er klaar voor, de Sint cd staat aan, de kamer is lekker warm en ik heb geen afspraken vanmiddag, ik voel me uitstekend.

Lees meer: Sint stress

Volksdansen? Jij?

Afgelopen maanden werd deze vraag regelmatig aan mij gesteld. De vragensteller had doorgaans een verbijsterde blik in de ogen. Dapper antwoordde ik steevast: ‘Ja, ik, volksdansen.’

Lees meer: Volksdansen? Jij?

Ik wil je het liefste in een doos

In de krant lees je soms berichten die je op zijn minst doen glimlachen.

Zoals onlangs dit berichtje: “Een Chinese jongen wilde een bijzonder verjaardagscadeau aan zijn vriendin geven. En dat is gelukt. Per koerier verstuurde hij zichzelf in een doos. Helaas raakte de bestuurder van de bestelbus de weg kwijt en in plaats van dertig minuten is het pakje drie uur onderweg. Als zijn vriendin hem uitpakt is hij bewusteloos en wordt hij overgebracht naar het ziekenhuis. Inmiddels maakt hij het weer goed.”

Lees meer: Ik wil je het liefste in een doos

Een haan die altijd kraait

Een haan kraait niet alleen om de nieuwe dag aan te kondigen. Dit schrikwekkende feit ben ik te weten gekomen nu ik een hoogbouwappartement woon, met, in de hoogbouw achter mij, op de begane grond, een meneer met een kippenren, én een haan. Eerst vond ik het nog folkloristisch om in de stad de dag aangekondigd te krijgen van een dier maar na drie jaar is die lol eraf: de haan van de achterbuurman kraait steeds, voortdurend.

Lees meer: Een haan die altijd kraait

En nu denken: 'Koop mijn boek!'

Er staat een professionele fotografe in mijn slaapkamer. Namens uitgeverij Nieuw Amsterdam die mijn eerste roman volgend voorjaar gaat uitbrengen komt ze een portret maken, dat op de achterflap wordt geplaatst.

Lees meer: En nu denken: 'Koop mijn boek!'

Een rok of een kip lenen

Het bewonersblad van de woningbouwvereniging waarvan ik mijn huis huur prijst zichzelf aan als een magazine met hart voor wonen. Mijn beleving is echter die van een blad vol nauwelijks zichtbaar menselijk leed.

Lees meer: Een rok of een kip lenen

Hij zat verstopt tussen dozen

Soms moet je ineens denken aan mensen die je hebt gekend.Vanmorgen dacht ik aan mijn vroegere collega Rein, die bij het verzekeringsbedrijf over het statisch archief ging.

Telkens als ik documenten had die in aanmerking kwamen voor archivering, kwam ik in aanraking met hem. Contact met Rein stelde ik uit tot het echt niet langer kon en ik de weg naar de kelder moest afleggen. Hier had hij namelijk, zonder zijn leidinggevende op de hoogte te brengen, een werkplek voor zichzelf gecreëerd.

Lees meer: Hij zat verstopt tussen dozen

Vampiers en champignons

Een vriend vraagt me om mee te gaan naar zijn afspraak met het activeringscentrum van de sociale dienst. Mijn rol is te fungeren als emotionele steun en hier en daar de zachtheid in het gesprek te brengen. Op een regenachtige morgen melden we ons bij een hoge balie in een grijs gebouw. We worden verzocht op de blauwe stalen stoeltjes plaats te nemen die rechtstreeks van wipkippen uit de speeltuin lijken te zijn gehaald.

Lees meer: Vampiers en champignons

Vochtig wc-papier

Ik vind het prettig wanneer een supermarkt een klein assortiment heeft. Hierdoor wordt het kiezen van producten eenvoudiger. Ik houd van eenvoud. Lekker overzichtelijk.

Lees meer: Vochtig wc-papier

Doortje wacht op Meneer Poes

Mijn kater, Meneer Poes, is overleden. Ingeslapen. Zielig. Hij is nog geen drie jaar oud geworden.

Hij had een aangeboren hartafwijking. Zijn linkerboezem functioneerde niet en daardoor zetten zich hartstolsels af die in zijn lichaam kwamen. Met als fataal gevolg dat een stolsel een verlamming veroorzaakte waardoor hij niet meer kon lopen. Vreselijk om te zien. Mijn laatste beeld van Poes: slepend over de grond met een spoor van ontlasting achter zich.

Lees meer: Doortje wacht op Meneer Poes

Dieter de glazenwasser

Nadat Dieter twee keer de ramen heeft gewassen wordt hij vrijpostiger. Heb je iets te roken voor me?’ vraagt hij wanneer hij voor de derde keer met zijn lege emmer voor de deur staat.

Hierna stapt Dieter ongevraagd naar binnen. ‘Ik heb nog een vraagje,’ zegt hij, ‘vanaf nu ga ik werken met abonnementen. Je betaalt dan in een keer voor de rest van het jaar.’ ‘Prima,’ antwoord ik, hoewel ik meteen twijfel of dit wel een goede afspraak is. Dieter lijkt de dag te plukken. In gedachten zie ik hem vertrekken naar een zonnig land met het geld van zijn klanten om daar met zijn vrouw en kinderen een eigen circus te beginnen.

Lees meer: Dieter de glazenwasser

Gelukkig hebben we de foto's nog

Verrast ben ik, als ik word gevraagd op Sofie, de baby van Kim te passen. Niet eerder heb ik deze verantwoordelijke taak gekregen.

Het begint niet goed. Ik kom te laat. Ik dacht dat de baby bij mij thuis kwam, maar ik moest naar het huis van Kim. Dat had ik niet verwacht omdat Kim er nog niet woont maar aan het klussen is in deze nieuwe woning. Omdat het een nieuwe woning is, kan ik het niet meteen vinden en verdwaal ik in een woonwijk waar alle straten rond lopen en iedereen alle tijd heeft in dit doolhof. Gekuier met hondjes, geklets met een buurvrouw. En ik heb haast.

Lees meer: Gelukkig hebben we de foto's nog

Sam en Moos

Nu Meneer Poes er niet meer is, is het huis stil, leeg

Ik kan niets bedenken om te doen met de akelig lege plek waar zijn voerbakjes stonden. Telkens denk ik dat ik het kattenluikje hoor, maar het is steeds de buurvrouw die aan het rommelen is in haar huis.

Lees meer: Sam en Moos

Acrobaat of glazenwasser

Er belt een man aan die zich voorstelt als: ‘Ik ben Dieter, de glazenwasser.’ Een Russische berenmuts hangt over zijn hoofd en zijn lachende mond laat een gat zien waar eens een kies zat.

‘Ik ben Silvia,’ zeg ik, en dan hapert mijn stem omdat ik naar twee woorden zoek die mijn persoon krachtig omschrijven, waarna ik Dieter stevig de hand kan schudden. Alleen het woord ‘gek’ komt in me op en dat woord wil ik niet noemen. Ik ben wel meer tenslotte. Dieter ziet mijn hapering niet.  

Lees meer: Acrobaat of glazenwasser

Mooi weer in een verkeerd lichaam

In de strijd tegen mijn vele kilo’s overgewicht ben ik op mijn fiets gestapt om rond te peddelen in het Nederlandse landschap.

Lees meer: Mooi weer in een verkeerd lichaam

Een stukje verdieping

Ik ben een week vrijwilliger in een natuurvriendenhuis. Mijn rol is die van gastvrouw. In de centrale hal is een lange balie met daarachter een kantoortje waar ik zit.

Lees meer: Een stukje verdieping

Hocus pocus

Zelfkwelling. Ik ben daar goed in. Ik zoek het op en laat het niet los.

Het idee is simpel: ik ben niet geboren om gelukkig te zijn. Dit is het fundament waarop ik mijn leven arrangeer. Zelf bouw ik voortdurend afwijzing in. Bijvoorbeeld door een opleiding te volgen die niet bij me past.  Voor kapster, bijvoorbeeld. Alleen kan ik helemaal niet knippen laat staan een permanentje zetten. Bovendien heb ik niets met kapsels. Je hebt haar, en dat is het.

Lees meer: Hocus pocus

Autodrop sorteren

Tot mijn ontslag in 2008 ben ik tien jaar ambtenaar geweest,  en op het eerste gezicht maakte ik veel vooroordelen waar. Lamlendigheid was er een van. Elke vrijdagmiddag kocht ik een zakje autodrop uit de snoepautomaat naast de bedrijfskantine en vervolgens ging ik de dropjes sorteren op merk.

Lees meer: Autodrop sorteren

Sorbo spons

Per ongeluk loop ik in de supermarkt door het pad met schoonmaakproducten.

Een mevrouw in een donkerblauw joggingpak spreekt me paniekerig aan: ‘De sponzen zijn op.’ Daarna wijst ze naar een leeg vak. Ik buk en inderdaad: geen Sorbo-sponzen. ‘Kan ik deze gebruiken?’ vraagt ze. Ze trekt een grove spons uit het rek. ‘Dat lijkt me wel,’ antwoord ik. Ik neem de spons van haar over en lees op de verpakking dat dit een klusspons is.

Lees meer: Sorbo spons

Bingo en de dood

Op mijn achttiende heb ik een half jaar in het ‘John Dando House’ in Birmingham gewerkt als activiteitenbegeleidster. Daarvoor was ik geplaatst op een reisbureau, maar omdat dit een bureau was met uitsluitend Turks sprekende klanten, schoot het niet erg op met mijn Engelse taal. En dat was, naast het opdoen van ervaring op een kantoor, nu juist de bedoeling van mijn stage.

Lees meer: Bingo en de dood

Lachen om jezelf

Om te werken aan meer zelfvertrouwen, heb ik me onlangs aangemeld voor cognitieve gedragstherapie. Vandaag heb ik mijn eerste gesprek.

Lees meer: Lachen om jezelf

klik.nl