Silvia
Silvia Toebak schrijft. Eenvoudig leven en klein en groot leed zijn in haar werk de centrale thema's.
Afzakkend bikinibroekje
Als je dertig bent geweest plas je niet meer in het zwembad. Vandaag kwam ik tot deze constatering in het openluchtzwembad in de buurt. Het nog koude water werkte op mijn blaas en na een half baantje getrokken te hebben kon ik het bijna niet meer ophouden.
Ik zette mijn handen op de ruwe betonnen rand van het zwembad en probeerde mezelf uit het water op te drukken. Dat lukte slecht. Als een walrus hing ik half uit het bad en half erin. De rand drukte zwaar op mijn blaas. Even wilde ik het opgeven en toch maar in het water urineren, maar ik had al vastgesteld dat ik dit gedrag niet langer van mezelf accepteerde. Nog een poging dus maar. Ik zette mezelf af op de richel in het water waarop ik balanceerde en kwam krachtig boven water. Zo krachtig dat mijn bikinibroek afzakte. Lachen natuurlijk voor de omstanders die hoofdzakelijk uit pubers bestond. Hollend begaf ik me naar de toiletten. Geen papier. Op dit punt begon ik te twijfelen aan het nut van deze exercitie.
Eenmaal weer in het water, meende ik te horen dat er iemand op mijn plek was gaan zitten. Achter de heg op de ligweide had ik mijn badlaken uitgestald onder de laatste boom. En juist op die plek werd nu een levendig gesprek gevoerd. Ik hees mezelf weer uit het bad, en ging staan om over de heg heen te kunnen kijken en te zien wie er in mijn tas aan het graaien was. Niemand. Een opa zat met twee kleinkinderen onder de laatste boom. Mijn tas stond onaangeroerd onder de een-na-laatste boom.
’s Nachts in bed realiseerde ik me ineens dat ik me na het zwemmen niet gedoucht had. Onmiddellijk begon het over mijn hele lijf te jeuken. Ik dacht aan de lichaamssappen die met het zwembadwater waren vermengd en nu welig tierden op mijn huid.
Echt ontspannen wilde het dus niet worden tijdens en na dit zwemuitje.
We zijn krijgers!
Een heerlijke voorjaarsdag om Tai Chi te beoefenen is het vandaag niet. Het miezeren gaat over in keiharde regen. Windstoten gieren over het verlaten schoolplein en jaagt iepensneeuw over de tegels. De hemel wordt zo donker dat hij naar beneden lijkt te komen. Te midden van dit natuurgeweld beoefen ik met Kees, Ron en leraar Guido, Tai Chi.
Zeven jaar later
Op het moment dat ik een kaart stuurde aan oud-collega Saskia was ik me niet bewust van de gevolgen. Ik wilde de aandacht vestigen op mijn eerste roman en hoopte dat Saskia dit nieuws zou verspreiden bij de dagelijkse roddels rond de watercooler. Zo zou iedereen weten dat het na mijn ontslag helemaal goed gekomen was met me. Dat was het idee.
Toelettatura
Een blijde poedel siert de website die in zachtroze is vormgegeven. Links onderin het scherm is een bewegende animatie van zonnebloemen waaruit twee hondjes tevoorschijn komen. Ik ben op deze website terecht gekomen nadat ik mezelf opzoek op internet. Nadat ik mijn voornaam en de helft van mijn achternaam heb ingetikt verschijnt onder mijn naam: ‘Toelettatura Silvia.’
Meerkoet
Wegens griep leun ik koortsig en lamlendig op de vensterbank achter het hoge raam aan de voorkant van het huis. Ik wacht tot het water kookt zodat ik een hete citroendrank kan maken, waarmee ik dan weer in bed kan kruipen. Ik heb uitzicht op de weg en de sloot erachter. De stoepen zijn vanaf 1-hoog niet te zien.
Me gustan las montagňas
Mascha is terug van haar vakantie op Sulawesi en komt bij me koffiedrinken. ‘Wil je mijn foto’s en filmpjes zien?’ vraagt ze. Als het niet hoeft, liever niet, denk ik. Al die wazige beelden bekijken en dito commentaar aanhoren zoals bijvoorbeeld: ‘Ja, hier zat ik op een kameel, maar toen glipte mijn camera uit mijn handen, maar als je goed kijkt zie je daar onder die struik als het goed is een reuzenschildpad.’
Halve portie bami
Opeens moest ik denken aan Gerda, waarmee ik als kind op handbal heb gezeten. Na een laatste wedstrijd van het seizoen gingen we met het team naar de Chinees in het dorp. Ik zat naast Gerda, die me vroeg om een portie bami met haar te delen.
Wees blij!
In mijn zoektocht naar werk beland ik bij een reïntegratiebureau. Mijn casemanager neemt me mee naar een kamertje achter in het hippe gebouw. Links en rechts van de gang zie ik kamers in allerlei kleuren. Wij nemen plaats in een gele kamer en de mevrouw gaat zitten. Achter haar staat een whiteboard. ‘Wees blij,’ staat daarop geschreven. Ernaast is een smiley getekend. Als dit haar vaste kamer is dan is mijn casemanager vast depressief, denk ik.
Geplette paprikachips
Mijn boodschappen trek ik onder de verdeelbalk vandaan. Het bandje rolt door en drukt de appeltaart in een hoek. Het doorzichtige deksel valt eraf. Ik veeg de appeltaart op van het chroom en stop hem weer in zijn verpakking. Nu duwt de caissière nog even flink tegen mijn aankopen zodat ook de paprikachips geplet worden.
Once upon a time onder bed
Liggend op mijn buik met mijn kin rustend op mijn handen kijk ik naar het tafereel dat zich afspeelt onder mijn bed. Het doet me denken aan een scène uit de film ‘Once upon a time in the West,’ waarin twee cowboys op grote afstand van elkaar wijdbeens in de stoffige hoofdstraat van een westernstadje staan, omzoomd door houten panden met veranda’s.
Tja, wat moet je ermee
Wanneer Ria bij me op bezoek is, somt ze moeiteloos de ingewikkelde namen op van de Japanse kinderen van een vrouw waarbij ze zeventien jaar geleden in de huishouding heeft gewerkt.
Het lijkt de Efteling wel
Het is de dag voor kerst. Als ik aan kom fietsen in het winkelcentrum zie ik dat het mis is.
Om te zeggen dat het druk is dekt de lading niet. Het is, tja, het is de hel, vindt mijn gevoel maar dat is dan weer wat overdreven. Maar ik ontkom er niet aan, ik moet de winkeldrukte in. Nadat ik twee keer moet uitwijken voor auto’s die ergens een gaatje zien om te parkeren, sta ik in de buurt van de supermarkt. Dichterbij kan ik niet komen.
Lekker ludiek
Het woord ludiek is gedegradeerd, gevallen tot het niet dieper meer kon dalen. Elk willekeurig nieuwe winkel opent met ‘een ludieke actie.’ Vaak houdt dat niet meer in dan een stoepbord naast de winkelingang en een luttele korting op artikelen die je helemaal niet nodig hebt. In het beste geval vouwt een clown met flapschoenen teckels van buigbare ballonnen, maar dan heb je het wel gehad.
Maandag, ik heb er niets mee
Op het parkeerterrein bij het plaatselijke winkelcentrum ga ik steevast behoorlijk zweten. Ook deze ochtend weer. Terwijl ik de auto in een parkeervak stuur, bedenk ik al dat ik nooit meer uit deze krappe ruimte kom. Links van mij staat een veel te grote en hoge auto waardoor al het zicht me ontnomen wordt, en rechts van me sta ik strak naast een paaltje geparkeerd. Overigens heb ik geen idee waarom het paaltje op deze plaats staat. Om vrouwen beter te leren inparkeren misschien?
De genen van een pionier
Op een verjaardag vertelde mijn vader dat het werkkamp in Den Oever is gesloopt. Ik werd er stil van. Hier heeft zijn vader, mijn opa, vijf jaar geleefd. Weer een stukje geschiedenis tegen de vlakte, uitgewist alsof het niets is.
Sint stress
Voor me ligt een opengeknipte vuilniszak, krantensnippers van de kranten van afgelopen weken, een bak behanglijm en twee opgeblazen ballonnen. Wat er verder normaal op de tafel staat heb ik naar een hoek van de tafel geschoven. Ik ben er klaar voor, de Sint cd staat aan, de kamer is lekker warm en ik heb geen afspraken vanmiddag, ik voel me uitstekend.
Volksdansen? Jij?
Afgelopen maanden werd deze vraag regelmatig aan mij gesteld. De vragensteller had doorgaans een verbijsterde blik in de ogen. Dapper antwoordde ik steevast: ‘Ja, ik, volksdansen.’
Ik wil je het liefste in een doos
In de krant lees je soms berichten die je op zijn minst doen glimlachen.
Zoals onlangs dit berichtje: “Een Chinese jongen wilde een bijzonder verjaardagscadeau aan zijn vriendin geven. En dat is gelukt. Per koerier verstuurde hij zichzelf in een doos. Helaas raakte de bestuurder van de bestelbus de weg kwijt en in plaats van dertig minuten is het pakje drie uur onderweg. Als zijn vriendin hem uitpakt is hij bewusteloos en wordt hij overgebracht naar het ziekenhuis. Inmiddels maakt hij het weer goed.”
Een haan die altijd kraait
Een haan kraait niet alleen om de nieuwe dag aan te kondigen. Dit schrikwekkende feit ben ik te weten gekomen nu ik een hoogbouwappartement woon, met, in de hoogbouw achter mij, op de begane grond, een meneer met een kippenren, én een haan. Eerst vond ik het nog folkloristisch om in de stad de dag aangekondigd te krijgen van een dier maar na drie jaar is die lol eraf: de haan van de achterbuurman kraait steeds, voortdurend.
En nu denken: 'Koop mijn boek!'
Er staat een professionele fotografe in mijn slaapkamer. Namens uitgeverij Nieuw Amsterdam die mijn eerste roman volgend voorjaar gaat uitbrengen komt ze een portret maken, dat op de achterflap wordt geplaatst.
Een rok of een kip lenen
Het bewonersblad van de woningbouwvereniging waarvan ik mijn huis huur prijst zichzelf aan als een magazine met hart voor wonen. Mijn beleving is echter die van een blad vol nauwelijks zichtbaar menselijk leed.
Hij zat verstopt tussen dozen
Soms moet je ineens denken aan mensen die je hebt gekend.Vanmorgen dacht ik aan mijn vroegere collega Rein, die bij het verzekeringsbedrijf over het statisch archief ging.
Telkens als ik documenten had die in aanmerking kwamen voor archivering, kwam ik in aanraking met hem. Contact met Rein stelde ik uit tot het echt niet langer kon en ik de weg naar de kelder moest afleggen. Hier had hij namelijk, zonder zijn leidinggevende op de hoogte te brengen, een werkplek voor zichzelf gecreëerd.
Vampiers en champignons
Een vriend vraagt me om mee te gaan naar zijn afspraak met het activeringscentrum van de sociale dienst. Mijn rol is te fungeren als emotionele steun en hier en daar de zachtheid in het gesprek te brengen. Op een regenachtige morgen melden we ons bij een hoge balie in een grijs gebouw. We worden verzocht op de blauwe stalen stoeltjes plaats te nemen die rechtstreeks van wipkippen uit de speeltuin lijken te zijn gehaald.
Vochtig wc-papier
Ik vind het prettig wanneer een supermarkt een klein assortiment heeft. Hierdoor wordt het kiezen van producten eenvoudiger. Ik houd van eenvoud. Lekker overzichtelijk.
Doortje wacht op Meneer Poes
Mijn kater, Meneer Poes, is overleden. Ingeslapen. Zielig. Hij is nog geen drie jaar oud geworden.
Hij had een aangeboren hartafwijking. Zijn linkerboezem functioneerde niet en daardoor zetten zich hartstolsels af die in zijn lichaam kwamen. Met als fataal gevolg dat een stolsel een verlamming veroorzaakte waardoor hij niet meer kon lopen. Vreselijk om te zien. Mijn laatste beeld van Poes: slepend over de grond met een spoor van ontlasting achter zich.
Dieter de glazenwasser
Nadat Dieter twee keer de ramen heeft gewassen wordt hij vrijpostiger. Heb je iets te roken voor me?’ vraagt hij wanneer hij voor de derde keer met zijn lege emmer voor de deur staat.
Hierna stapt Dieter ongevraagd naar binnen. ‘Ik heb nog een vraagje,’ zegt hij, ‘vanaf nu ga ik werken met abonnementen. Je betaalt dan in een keer voor de rest van het jaar.’ ‘Prima,’ antwoord ik, hoewel ik meteen twijfel of dit wel een goede afspraak is. Dieter lijkt de dag te plukken. In gedachten zie ik hem vertrekken naar een zonnig land met het geld van zijn klanten om daar met zijn vrouw en kinderen een eigen circus te beginnen.
Gelukkig hebben we de foto's nog
Verrast ben ik, als ik word gevraagd op Sofie, de baby van Kim te passen. Niet eerder heb ik deze verantwoordelijke taak gekregen.
Het begint niet goed. Ik kom te laat. Ik dacht dat de baby bij mij thuis kwam, maar ik moest naar het huis van Kim. Dat had ik niet verwacht omdat Kim er nog niet woont maar aan het klussen is in deze nieuwe woning. Omdat het een nieuwe woning is, kan ik het niet meteen vinden en verdwaal ik in een woonwijk waar alle straten rond lopen en iedereen alle tijd heeft in dit doolhof. Gekuier met hondjes, geklets met een buurvrouw. En ik heb haast.
Sam en Moos
Nu Meneer Poes er niet meer is, is het huis stil, leeg
Ik kan niets bedenken om te doen met de akelig lege plek waar zijn voerbakjes stonden. Telkens denk ik dat ik het kattenluikje hoor, maar het is steeds de buurvrouw die aan het rommelen is in haar huis.
Acrobaat of glazenwasser
Er belt een man aan die zich voorstelt als: ‘Ik ben Dieter, de glazenwasser.’ Een Russische berenmuts hangt over zijn hoofd en zijn lachende mond laat een gat zien waar eens een kies zat.
‘Ik ben Silvia,’ zeg ik, en dan hapert mijn stem omdat ik naar twee woorden zoek die mijn persoon krachtig omschrijven, waarna ik Dieter stevig de hand kan schudden. Alleen het woord ‘gek’ komt in me op en dat woord wil ik niet noemen. Ik ben wel meer tenslotte. Dieter ziet mijn hapering niet.
Mooi weer in een verkeerd lichaam
In de strijd tegen mijn vele kilo’s overgewicht ben ik op mijn fiets gestapt om rond te peddelen in het Nederlandse landschap.
Een stukje verdieping
Ik ben een week vrijwilliger in een natuurvriendenhuis. Mijn rol is die van gastvrouw. In de centrale hal is een lange balie met daarachter een kantoortje waar ik zit.
Hocus pocus
Zelfkwelling. Ik ben daar goed in. Ik zoek het op en laat het niet los.
Het idee is simpel: ik ben niet geboren om gelukkig te zijn. Dit is het fundament waarop ik mijn leven arrangeer. Zelf bouw ik voortdurend afwijzing in. Bijvoorbeeld door een opleiding te volgen die niet bij me past. Voor kapster, bijvoorbeeld. Alleen kan ik helemaal niet knippen laat staan een permanentje zetten. Bovendien heb ik niets met kapsels. Je hebt haar, en dat is het.
Autodrop sorteren
Tot mijn ontslag in 2008 ben ik tien jaar ambtenaar geweest, en op het eerste gezicht maakte ik veel vooroordelen waar. Lamlendigheid was er een van. Elke vrijdagmiddag kocht ik een zakje autodrop uit de snoepautomaat naast de bedrijfskantine en vervolgens ging ik de dropjes sorteren op merk.
Sorbo spons
Per ongeluk loop ik in de supermarkt door het pad met schoonmaakproducten.
Een mevrouw in een donkerblauw joggingpak spreekt me paniekerig aan: ‘De sponzen zijn op.’ Daarna wijst ze naar een leeg vak. Ik buk en inderdaad: geen Sorbo-sponzen. ‘Kan ik deze gebruiken?’ vraagt ze. Ze trekt een grove spons uit het rek. ‘Dat lijkt me wel,’ antwoord ik. Ik neem de spons van haar over en lees op de verpakking dat dit een klusspons is.
Bingo en de dood
Op mijn achttiende heb ik een half jaar in het ‘John Dando House’ in Birmingham gewerkt als activiteitenbegeleidster. Daarvoor was ik geplaatst op een reisbureau, maar omdat dit een bureau was met uitsluitend Turks sprekende klanten, schoot het niet erg op met mijn Engelse taal. En dat was, naast het opdoen van ervaring op een kantoor, nu juist de bedoeling van mijn stage.
Lachen om jezelf
Om te werken aan meer zelfvertrouwen, heb ik me onlangs aangemeld voor cognitieve gedragstherapie. Vandaag heb ik mijn eerste gesprek.
